Mój (nie)przyjaciel mózg

Jedni mówią, że współczesny człowiek wykorzystuje dziesięć procent możliwości swego mózgu, drudzy że zaledwie dwa. Kim więc byśmy byli, gdybyśmy podkręcili obroty swej mózgownicy do maksimum?

 

Nieważne: 10 czy 2 procent. W obu przypadkach to i tak kiepski wynik. Jednak mimo wszystko zbudowaliśmy nowoczesną cywilizację (choć to pojęcie względne), polecieliśmy na księżyc, niedługo założymy plantację ogórków na Marsie, a nawet, co wydaje się najbardziej nieprawdopodobne, wybudowaliśmy w Polsce stadiony i autostrady. Bohaterka najnowszego filmu Luca Bessona te wszystkie rzeczy wykonałaby zapewne w parę dni. Oto bowiem, na skutek spotkania z niemiłymi panami, którzy nafaszerowali ją nieznanym narkotykiem, tytułowa Lucy z dnia na dzień staje się nadczłowiekiem. A raczej zwykłym człowiekiem, u którego mózg pracuje lepiej niż miliony komputerów najnowszej generacji. Pomysł nawet ciekawy, gorzej z jego realizacją. Widać, że twórcy filmu mają pomysł na postać do momentu, kiedy osiąga ona jakieś 50 procent możliwości swej łepetyny (wtedy może wpływać na otoczenie). Kiedy dochodzimy do 80-90 procent, zaczynają dziać się rzeczy absurdalne, a to, co dzieje się w głowie biednej Lucy przypomina bardziej sen pijaka, niż piękne wizje mózgu przyszłości. A osiągnięcie setki, mimo, że wydaje się być spełnieniem wszech czasów, wcale takie nie jest. W takim razie czym jest? Na to pytanie każdy widz niech odpowie sobie sam. Bo mimo wszystko obraz polecamy. Chociażby dla wartkiej akcji oraz profesjonalizmu Scarlett Johanssson i Morgana Freemana.

 

Wojciech Obremski